Jacquelien Bulterman pleit voor vakmanschap dat goed kan omgaan met wetenschap: theorie-informed onderwijs, een versmelting van kennisontwikkeling en handelen. Ze vergelijkt leraren met jazzmusici: ‘Zij improviseren, maar kunnen dit omdat ze hun vak beheersen. En dan is het een kwestie van aanvoelen: wanneer zet ik in? Hoe speel ik in op de anderen? Hoe houd ik de spanning vast, hoe werk ik toe naar een hoogtepunt? Ook in het onderwijs gaat het om timing en toon. Juist de gezamenlijke beleving van iets waardevols maakt het onderwijs zo’n betekenisvol beroep. De momenten waarop de connectie ontstaat geven leraren diepe arbeidsvreugde.’