Westrozebeke, 27 november 1382. Het bleef die morgen lang donker en mistig. In het Vlaamse legerkamp op de Goudberg buiten het dorp waren de meeste oren al enkele uren gespitst. Het leger van de Franse puberkoning Charles VI was immers vlakbij. Ssstt!

Vertellen over de slag van Westrozebeke? Zeker! Lagereschoolkinderen zijn nauwelijks enkele jaren jonger dan Charles VI op dat moment. Je zou eens de blozende wangen moeten zien halverwege de vertelling. Wedden dat de leerlingen straks zonder enige prestatiedruk een ridderspel bedenken of willen werken aan een kunstwerk met tenten, vaandels of paarden? Binnenkort hebben enkele deugnieten zelfs een hoop boeken mee over Filips van Artevelde. Zeker weten.

Het kan uiteraard geenszins de bedoeling zijn dat kinderen op academisch niveau kennis moeten verwerven i.v.m. (vroegere) Europese conflicten, maar we mogen m.i. geen koudwatervrees hebben om ook ‘vreemde’ zaken hun leefwereld binnen te loodsen, als het maar op een goede pedagogische en didactische manier gebeurt. Ze kunnen meer aan dan we soms denken. ‘Veilige’ (invul)lessen mogen gerust even aan de kant. Wat minder bewijslast, vaagheid en verveling en wat meer inhoud, creativiteit en expressie: top!

Naar verluidt zou Charles VI jaren later tijdens een symposium over tornooimanagement een nogal vreemd gesticulerende ridder hebben aangesproken. Bleek dat samen met de arme drommel een drietal wespen in zijn harnas gevangen zaten. Misschien hadden de onfortuinlijke insecten te veel kennisrijk nectar geconsumeerd. Wie zal het zeggen. Het schijnt dat koning Charles VI de moeizaam huppelende ridder volgend waanzinnig goed advies gaf: “Stap rustig uit uw harnas en stap er pas weer in als er daartoe gegronde redenen zijn.”

En Filips van Artevelde? Helaas, dat is voor de volgende les. Nu gaan spelen!