Beste Zuhal Demir en Griet Vanryckegem, die ik van mijn recente bevinding graag deelgenoot maak, Beste redactie van Follow the Money, die per slakkenpost deze mail ontvangt,

Goedemorgen en zo verder, Trudo Herman,

Zoals je wellicht al hebt gemerkt, Trudo, ik houd me bezig met de i n h o u d van het taalonderwijs Nederlands. Zie Wikipediapagina ‘logisch leren lezen en spellen’ en de daarin genoemde Commons, die een voorstel doen tot inhoudelijke kennisoverdracht leren (de)coderen van Nederlandse taal zónder de incoherentie en hersenspoeling met aperte misvattingen die helaas in het dominante, puur op klank gebaseerde taalonderwijs, braafjes door leerkrachten sedert 1960 in ons taalgebied wordt uitgedragen. Aan die ingeslagen weg ligt geen wetenschappelijk vergelijkend onderzoek met toen vigerende methoden in het Nederlands (!) taalgebied ten grondslag en is een uit de VS klakkeloos overgenomen aanpak. Tel uit je winst bij die ’nieuwe mode’!

De kop van Jut? Om te beginnen de (kleuter)koppies van Jut van de jongste leerlingen die verontrustend massaal blijk geven zo’n ‘voorbereidend’ (sinds mid ’80) en ‘aanvankelijk’ taalonderwijsfundament niet te verteren en veroordeeld worden tot bijles, logopedie en de hele reeks ingrepen en leerprobleemstempels die daarna volgt. En dan naast de eerstgenoemden de tot kritiekloze volgers geknede leerkrachten die menen dat er maar 1 weg is naar het doel om ‘vlot en vaardig leren lezen en schrijven’: het louter klankenpad dat ook zij jarenlang moesten volgen, met grote bocht en bizarre route-aanwijzingen (de gebezigde metataal) naar het leerdoel.

Ik ben nog aan het bekomen van hetgeen Astrid Geudens me schrijft. Zie bijgaande LI-correspondentie met haar van de laatste tijd. De crux: als didacticus ben ik niet verantwoordelijk voor de inhoudelijke kant van het taalleerproces. Als in feite daarvoor ‘blind en doof’ zorgt ze voor opdrachtgevers wens dat zijn product simpelweg optimaal hersenspoelend wordt. Kennelijk hoe maf de taalleergang ook is. De didacticus als slechts ….. ‘marketing expert’.

Nu begrijp ik waarom alle (hoog)geleerde spraakmakende onderwijsexperts der lage landen -o.a. Van Damme die je in jouw Jutstuk noemt, en niet in de laatste plaats het Expertisecentrum Onderwijs en Leren (ExCel, jawel!) die bazuinen ‘het onderwijs’ te verbeteren- over de jaren (sedert mid ’90’) niet met mij over ‘inhoud’ in gesprek wilden/willen, of als ze dat wel (eventjes) deden me verwezen naar iemand anders in hun circuit, of me eerlijk vertelde ‘geen vrienden meer te hebben’ als “hij zou debiteren wat ik in mijn Commons uiteenzet”. Ontstellend onthutsend, maar ik blijf geduldig glimlachen, en brand niet op (want daarvoor werd ik ook in de gewaarschuwd), don’t worry.

Eén uitzondering in 1999: prof. dr. Pol Ghesquière van de KU Leuven, Faculteit Psychologie en Pedagogische wetenschappen, fiatteerde het licentiaatsonderzoek van Karin Roels naar de taalkundige aanpak van de Methode De Haan voor de behandeling van Dyslexie. De Haans visie is de bron van mijn Commons. Maar aan Roels’ aansporing tot breder onderzoek is geen gevolg gegeven.

Wat nu, doorgaan op hetzelfde onderwijspad? Ego’s sparend, zakken van methodemakers die hetzelfde pad proclameren enthousiast blijven vullen? Het voldoende vinden dat men zich verschuilt achter ‘evidence informed’-heid die niet gaat over ‘wat vertel ik en toon ik de leerling precies over taal’? De belastingbetalers opzadelen met giga taalremediëringsuitgaven? En het ergste: kinders die het inhoudelijk verhaal niet in hun hoofd krijgen -terecht, want de taalrealiteit buiten de school is een totaal andere dan die van de les in de klas- beschouwen als hét leerprobleem dat meer van hetzelfde eist?

Wanneer krijgt onze taalkeizer weer de zo broodnodige fraaivallende kledij aan?

Met vriendelijke groet,

Renée Laqueur-van Gent

>

LikeLike